تا که بوديم نبوديم کسي ...... کشت ما را غم بي همنفسي ....... تا که رفتيم همه يار شدند..... خفته ايم و همه بيدار شدند قدر آيينه بدانيد چو هست ........ نه در آن وقت که اقبال شکست . تقديم مي کنم به کسي که خيلي دوسش دارم

دروغ به حقيقت گفت : مــــيل داري با هم به دريـــا برويم و شنـــا کنيم ، حقيقــت ساده لــوح پذيرفت و گول خورد . آن دو با هم به کنار ساحل رفتند ، وقتي به ساحل رسيدند حقيقت لباسهايش را در آورد . دروغ حيلــــه گـــر لباسهاي او را پوشيد و رفت . از آن روز هميشه حقيقت عــــريان و زشت است ، اما دروغ در لبــــــاس حقيقت با ظاهري آراسته نمايان مي شود

اگه يه روز من مُردم و تو منو دوست داشتي پنج شنبه ها بيا سرِ مزارم و گلِ سرخي رو روي قبرم بذار تا هميشه اون گلي که بهت داده بودم رو به خاطرم بيارم ... ولي... اگه تو مُردي ... من فقط يه بار ميام مزارِت .. ميام و اون دسته گلِ سفيدِ مريم رو که با خون خودم سرخشون کردم ، برات هديه ميکنم وعاشقانه کنارت جون ميدم تا بدوني هيچ وقت تنها نيستي 

نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم مرداد 1385 ساعت 2:41 بعد از ظهر توسط فرهاد اسکندری از شیراز
| موضوع مطلب ( )| لینک ثابت   [ ]